Bir ömre dokunan
musiki.

1949’da Tepebaşı’ndaki Komedi Tiyatrosu’nda verilen konserin ardından Üniversite Korosu’na Ankara’nın yolu açıldı. O sırada askerliğini Ankara’da yapan koro mensubu Halil Nadaroğlu, arkadaşlarının başkentte de konser vermesi için girişimde bulundu. Mayıs ayında iki konser vermek üzere davet edilen seksen kişilik topluluğun solistleri Ahmet Çağan ile Berhayat Anıl’dı.

Nevzad Atlığ, bu yolculuğu anlatırken dönemin musiki ortamını özellikle hatırlatır: Alaturka ile alafranga arasındaki tartışmalar sürüyor, Türk musikisinin geleceği ustalar arasında kaygı uyandırıyordu. Ankara’da yaşayan Refik Fersan, Nuri Halil Poyraz, Cevdet Çağla ve Fehmi Tokay için üniversiteli gençlerin bu musikiyi çalışarak sahneye çıkması bu yüzden ayrı bir anlam taşıyordu. Onlar, gelecek kuşağın ne yapacağını merakla bekleyen dinleyicilerdi.

İlk konserin ardından duydukları sevinç, sıradan bir tebrikin çok ötesine geçti. Atlığ, konserlerin sonunda bu ustaların kendisini gözyaşları içinde kucakladığını anlatır. Hatırasında kalan, yalnızca başarılı bir konser vermiş olmak değil; musikilerinin gençlerin elinde yaşayacağını gören büyüklerin o sevincidir.

Ankara’daki iki konser de başarılı geçince beklenmedik bir üçüncü konser teklifi geldi: Üniversite Korosu, bir cumartesi akşamı Ankara Radyosu’nun özel yayınında dinleyici karşısına çıkacaktı. Programı dönemin tanınmış ismi Hikmet Münir Ebcioğlu sunacaktı. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü’nün de maiyetiyle birlikte konseri dinlemeye geleceği söyleniyordu. Atlığ’ın yakın dostu Haluk Nihat Pepeyi ise konserden sonra koroluları Ankara Kulübü’nde bir ziyafette ağırlayacaktı.

Gençler için heyecanın bir başka nedeni, seslerini radyo aracılığıyla ülkeye duyuracak olmalarıydı. Atlığ, bu geniş dinleyici topluluğunu kendilerini dinleyecek büyük bir jüri gibi gördüklerini anlatır. İstanbul’dan yola çıkan öğrenci korosu artık yalnızca bir salonun değil, çok daha geniş bir çevrenin karşısına çıkıyordu.

Konser başarıyla tamamlandı. Atlığ’ın hatırasına göre İsmet İnönü, konserin sonunda onu yanına çağırarak tebrik etti. Atlığ, daha çok Batı musikisine ilgi duyduğunu ve viyolonsel çaldığını belirttiği İnönü’den gelen bu tebriki özellikle hatırlar. Radyo konserinin yankıları da koronun tanınmasını sağladı; Ankara yolculuğu, topluluğun kendi çevresini aşarak sesini duyurduğu bir dönüm noktası oldu.

Üniversite Korosu’yla çalışmalarını sürdüren Nevzad Atlığ, İstanbul Belediye Konservatuvarı’ndan üslup ve repertuvar öğretmenliği teklifi aldı. Gerekli işlemler tamamlanınca bu göreve başladı. Aynı dönemde, daha önceden tanıdığı Mesud Cemil’in İstanbul Radyosu müdürlüğüne atanmasıyla aralarındaki musiki ilişkisi de sıklaştı.

Bu yakınlığın Üniversite Korosu için özel bir karşılığı 1952’de ortaya çıktı. Atlas Sineması’nda Mesud Cemil için düzenlenen jübilede, Üniversite Korosu onun korosuna katılarak icrayı destekledi. Böylece öğrenci topluluğu, Mesud Cemil’in korosuyla aynı icranın sorumluluğunu üstlendi.

Atlığ bu buluşmayı, koronun sanat seviyesinin dönemin musiki ustaları tarafından da kabul gördüğünün bir işareti olarak değerlendirir. Onun anlatısında jübile, bir konserde daha görev almanın ötesinde, gençlerin uzun çalışmalarının karşılığını gördükleri bir hatıra olarak yer eder.